قدر ِ من باش ...

"گروههایی به سوی بهشت برین، سبقت گرفتند که بیش از دیگران، اهل روزه و نماز و حج و عمره نبودند؛ بلکه آنان پندهای الهی را درک کردند ."

"چه بسیار روزه داری که بهره ای نیست او را بهره ای از روزه به غیر از تشنگی و گرسنگی و چه بسیار عبادت کننده ای که نیست او را بهره ای از عبادت به غیر تعب ، ای خوشا خواب زیرکان که بهتر از بیداری و عبادت احمقان است و خوشا افطار کردن زیرکان که بهتر از روزه داشتن بیخردان است"

چه بسیار کم اند روزه داران و چه بسیار اند گرسنگی کشندگان ....
باب العلم من ؟! .. بگو چه کسانی هستند آنان که نیایش شان و نمازشان عروج است و ارواح و ملائکه در شبهایشان مقدر میشوند ؟ ... من به بهشت فکر نمی کنم به جهنم هم ! به شما فکر می کنم ! به او که بهشت و جهنم را مسیر آفرید برای خودش، که نه لذات این دنیا ، نه بهشت و زمین ِ آن دنیا ، نه رنجهای این دنیا، نه جهنم ِ آن دنیا هیچکدام پایدار نیستند ، این را از پسرت آموختم و از قلبی که فهمش را از آن سو آورده

باب العلم من ؟

حق با توست و تو با حقی ؛ آنجا که نام حق می برم تو می آیی و مرا آگاه می کنی ، آنجا که نمیشناسمت و خودت را به من می شناسانی ؛ بیا و قدومت را بر تمام ِ من بگذار ؛ بر قلبم ... و مرا دست گیر و با خود به شهر ات ببر!... به یادم انداخته اید که فراموش نکنم عهد و پیمانم را اما ، اما نمی دانم چیست این عهدی که نباید فراموش شود جز قلبی که مایل است به دیگر سو ....

تو را به حق ، در شبهای من ، قدرِ من باش و بر من ببار بهتر از هزار ماه .......

تکامل در خویشتن...